Bir hayal gerçek olursa

Written on August 1, 2007 by orhanomay

Bazı hayaler vardır diğerlerinden farklı tek başına uzakta duran.  Yıllarca belki de bir hayat boyu gerçekleşemeyeceğini düşündüğüm ya da gerçekleştirmekten korktuğum.  İşte, uçmak, paraşütle atlamak  boşlukta sallanmak benim için hayalden de çok öte adını koyamadığım dokunulmaz bi tutkuydu…ta ki 8 senedir 7 kere gittiğim Kaş’ta bu sefer abi ile abi cesareti dahilinde gerçekleşen bir hayal.

Ben uçtum.

Buluşma noktasından 1000 metre tepeye çıkıyoruz, Veli’nin cipi , önde hocalar,  CD player’da ibrahim tatlıses hayvan gibi inliyor. Varıyoruz, uçurumunkenarıdibi, önden ben gidiyorum, kask yelek tamam arkamda hoca, herşey o ana kadar tatlı, önümde iki ayrı hoca, tamam mısın?, koşacaksın , durmadan,havada bile koşacaksın kalkana kadar diyor. Kafamı kaldırıyorum aşağı bakıyorum, bağ kesiliyor, dizler birbirine çarpıyor, yere düşer gibi oluyorum, hoca iyi misin, diğer hoca kalbime bastırıyor, sayıyor, vazgeçecek misin? Ömer: hadiii orhannnnnnnnnnn ben de geliyorum.

Derin bi nefes, bi rüya 25-30 senedir, gerçekleşmek üzere , “tamam sal ya ,…… koyim geliyorum.”

Koşuyorum, deli gibi, 3 saniye sonra, rüzgar mükemmel denk gelmiş, havadayım. Önce bi 10 metre, altımda kayalar, sonra 50 derken, termik içine giriyoruz, 100 metre atıyor, 1200 metre civarındayız. Hep aşağı bakıyorum, ileri bakamıyorum. Ömer nokta olmuş, araba nokta olmuş. Reha Hoca (27) arkamda, sakin miyiz diyor ben bu ses normal mi bu rüzgar normal mi bu sallantı nomal mi bu dönüş normal mi. Bi anda açılıyoruz, öne bakıyorum, bu ne yaaa , bu ne yaaaaa? Bu ne !

Bacaklarıma bakıyorum, Meis’e bakıyorum. Rüzgarla ilk defa tanışıyorum. 1250 metre.

Masmavi, bir rüya gerçek oluyor.

İçim çekiliyor, hayata dair aklımda sıfır. 40 dakika. Uçuyorum, uçuyorum, uçuyorum. Resim benden, o bacak benim bacak, o uçan işte ben….

Posted in Genel