This is a Premium Blog

Ananecigimi satirlarla yasatmaya devam… Uc ani daha aklimda

0

Written on July 21, 2017 by ozan

Ananecigimi satirlarla yasatmaya devam… Uc ani daha aklimda

Biri taaa ilkokul dort zamanimdan falan. Deniz yaslari yani.

Florya’ya (sanirim.. o yakinlara) denize goturmustu beni. Bir iskeleden gun boyu diger cocuklarla atlayip durdum.

Ama hep sag taraftan.

Gun boyu icimden gecirdim: “Niye kimse soldan atlamaz? Niye kimse soldan atlamaz??”

Icim icimi yedi veeeee

Bildiniz, gun bitmeden gerildim, gerildim: Firlattim kendimi denize soldan.

Bir aciyla sudan firladigimi hatirliyorum sadece.

Kaya doluymus o taraf. O yuzden atlamiyormus kimse!

Gercekten Allah korumus. Yuzume, gozume birsey olmadi.

Gogsumun (kandan), Fenerbahce formasi gibi cubuklu oldugunu hatirliyorum sadece!

Ve sanirim dedeme dahi soyleyemedigimizi…. Galatasaray Adasi’nda yuzmem gerekene dek, „eve“ caktirmadigimi.

;)

O „sefkat“ hissim bende kalan…

Yillar yillar sonra.

Dedem artik „yok.“

Farkli bir ev. Yine Bakirkoy. Londra’dan yeni Istanbul’a geri donmusum.

1999-2000… Bekarim.

Hafta ici, kimi gunler isten cikar, sahilden ananeme kadar otomobil kullanirdim.

Dizi seyrederdik beraber.

Asmali Konak belki?

Gunumu anlatirdim…. Dertlerimi, sevinclerimi.

Bir noktadan sonra, kendimi kanepesine birakip uyudugumu hatirlarim.

Onun operek uyandirdigini… Evime araba kullandigimi

2010 ilkbahari?

Fenerbahce yillar sonra Turkiye Sampiyonu olacak diye sen kalk, 24-36 saatligine Londra’dan Urfa’ya git.

Izo, Uysi, Okan’lar…

Sabaha karsi indim Istanbul’a! Gunu birlik Urfa! Oradan sabah ilk ucakla Londra’ya geri.

Italya, Ispanya da batar mi diye cekinilen gunler. Arada „konferans konusmalari“ yaparak!

Ananemin sabaha karsi beni karsilayip, sabaha karsi ugurladigini hatirliyorum.

Icirdigi tarhana corbalari, kirmizi biberli …. Kupayi biz yine alamayinca takima soylenmeler.

Daima dedemi de anma, ozlem… Cok calistigimi bilirdi, ama ailemi nasil kolladigimi, uzerine titredigimi de.

O evden cikarken, sadece bir iki saatlik uykuya kalmasam, saatler gecirsem diye hayiflandigimi da hatirliyorum.

Beraber her animizin nasil hakkini verdigimizi dusundugum de.

Onu cok ozluyorum.

Ama icimde gercekten paylasilmis bir omrun hazzi. Bu anilari daima yasatacagimi bilmem.

Ve tane tane kendi sevdiklerime aktarmam.

Buradasin, anneannecigim.

Onunla daha da biten- kişisel bir yazı

0

Written on July 4, 2017 by ozan

niye öyle yapıyorlar Bülent, ne kadar ayıp, değil mi? / Bulent Korman… Nimet Bulut icin

0

Written on July 3, 2017 by ozan

Canim anneannecigimi kaybettik.

0

Written on June 30, 2017 by ozan

Anneannecigim; elim omzunda. Dualarim yaninda.

0

Written on April 10, 2017 by ozan

“Daha ne kadar yol gitmeli ki bir insan

0

Written on October 17, 2016 by ozan

Orhan Pamuk’un “bozaci uzerine” romanini sevdim. Istanbul ve yillar içinde degismesi otesi.. Yine hem aski, hem sevgiyi verebildigi için. Ve huznu, icime islediginden!

0

Written on July 28, 2016 by ozan

Aradan sekiz gun gecmisken, cevrem ve sosyal medyadaki “ben de boyle dusunmustum.. Ama simdi uzuluyorum. Ozur diliyorum” diyememek uzerine birseyler yazmak istedim.

0

Written on July 28, 2016 by ozan

Benim icin de “kasvetli” bir senenin ardindan, yine de beyazin guzelliginde yeni yil umutlari.. Dedecigimin kazagi.

0

Written on January 4, 2016 by ozan

Trump ya da Le Pen ya da Wilders’larin soylemlerine “ama” derken, sunu gozden kaciriyoruz..

0

Written on December 8, 2015 by ozan